Poznaj Beskid Żywiecki: przewodnik dla przybywających z zagranicy

Redakcja — Sat, 02 Jul 2022 16:55:07 +0000

Niewiele jest lepszych miejsc do odkrywania zimy w Polsce niż Beskid Żywiecki. U podnóża Beskidów znajduje się olbrzymi obszar naturalnych lasów w Polsce, a także jedne z najbardziej malowniczych wiosek rozsianych po tym ukrytym zakątku zachodniej Polski. Ten region, wciąż w dużej mierze poza szlakami i nieskażony, jest marzeniem poszukiwaczy przygód – zwłaszcza gdy na jego wysokie szczyty i gęste doliny spadnie śnieg. W Beskidzie Żywieckim zimą właśnie tak jest. Doliny i szczyty pokrywają się śniegiem, potoki zamarzają, a zamarznięte wodospady wyglądają jak błyszczące lodowe wróżki z bajki.

Jak dojechać do Beskidu żywieckiego

Najlepszym sposobem na dotarcie do z zagranicy jest lot do Międzynarodowego Portu Lotniczego Katowice (KTW). Codziennie odbywają się tam loty z i do Londynu, Dublina, Frankfurtu, Monachium, Paryża, Wiednia i Zurychu, stamtąd można już wziąć taksówkę lub wypożyczyć samochód.

Jeśli jesteśmy już w Polsce, to nie mamy takiego problemu jak dolot na lotnisko. W Beskid Żywiecki możemy komfortowo dojechać samochodem, lub skorzystać z pociągu, który zatrzymuje się w takich stacjach jak Żywiec, Węgierska Górka, Rajcza czy Zwardoń.

Babia Góra jest piękna o wschodzie słońca

Beskid Żywiecki – najwyższe szczyty

W zależności od stopnia doświadczenia w wędrówkach i dokładnej trasy, którą planujesz, możesz wybrać start na jednej z dwóch gór najwyższych gór Beskidu Żywieckiego, to jest Babiej Góry lub Pilska. O ile w warunkach letnich zarówno Pilsko jak i Babia Góra nie należą do wymagających szczytów, o tyle wizyta zimą może zmienić nasz lekki trekking w wymagający, choć dalej jest do zrobienia w jeden dzień. Wejście zarówno na Pilsko jak i Babią górę wymaga zdobycia około 800-1000 metrów w pionie. Fantastyczny poradnik odnośnie wspinania na Babią Górę możecie znaleźć tutaj.

Porady dotyczące wędrówek i podróżowania zimą w Beskidzie Żywieckim

Kiedy jechać – Najlepszym czasem na odwiedzenie Beskidu Żywieckiego jest okres od grudnia do lutego. Styczeń i luty to czas, kiedy śnieg jest najgłębszy i najpiękniejszy, natomiast grudzień to początek sezonu zimowego. Czerwiec i lipiec to najcieplejsze miesiące, ale jesienne liście również są piękne. Co spakować – Zabierz ciepłe ubrania, buty do wędrówek, plecak, śpiwór, jedzenie i picie oraz mapę szlaków (możesz znaleźć je w Internecie). Kompas jest pomocny w nawigacji i utrzymaniu się na szlaku, zwłaszcza przy słabej widoczności. Pogoda – Pogoda w tym regionie może się szybko zmienić. Bądź przygotowany na deszcz, śnieg i temperatury poniżej zera. Transport – Samochód jest przydatny do zwiedzania okolicy. Komunikacja – Upewnij się, że masz telefon z zaprogramowanymi numerami służbowymi i lokalnymi. Możesz również skorzystać z aplikacji SOS online, takiej jak SOS Help.

Wnioski.

Zima to szczególny czas na wyżynach Beskidu Żywieckiego. Lasy są pokryte śniegiem, tworząc piękną zimową krainę czarów. Trekking po lasach jest jak najbardziej wskazany. Ośnieżone drzewa tworzą magiczną atmosferę i sprawiają, że las wygląda jak miejsce z bajki. Beskid Żywiecki to także doskonałe miejsce do uprawiania narciarstwa. Naturalne opady śniegu są stałe, a stoki długie i wymagające. Beskid Żywiecki to także świetne miejsce na zimowy wypad.

Post Poznaj Beskid Żywiecki: przewodnik dla przybywających z zagranicy pojawił się poraz pierwszy w Życiowy blog.

Historia z dzieciństwa – zapalenia ucha

Redakcja — Mon, 19 Jan 2015 02:14:00 +0000

Kiedy byłam mała cała rodzina bardzo o mnie dbała. Czyściutkie rączki, odpowiednie jedzenie, i tran do picia. Chorowałam bardzo rzadko, a jednak przytrafiło się zapalenie uszka. Kiedy do tego doszło, chorowałam bardzo długo. Wtedy jeszcze nie faszerowało się dzieci antybiotykami i sterydami, ale leczyło bardziej naturalnie, leczenie było dłuższe, ale skuteczniejsze. Wizyt u laryngologa było kilka. Na niektórych było tylko badanie stetoskopem i urządzeniem do sprawdzania jakości słuchu – wszak od zapalenia ucha może pogorszyć się słuch. Czasem też było płukanie ucha gruszką co było dość śmiesznym uczuciem. Po odchorowaniu tej dolegliwości nie miałam bardzo długo. Niestety, środowisko mi nie służy. Wszelkie elektroniczne dobrodziejstwa dla ludzkości sprawiają, że choruję coraz częściej. Klimatyzacja w samochodzie, w sklepach, urzędach. Ogrzewanie w zimę z maksymalną temperaturą. Klimat też się psuje – w zimę wiosna, na wiosnę zima. Organizm na przestrzeni milionów lat przystosował się do pewnego schematu a tu nagle takie anomalia. Dzięki dobroczynnej klimatyzacji dorobiłam się już zapalenia wszystkiego czego się da, jednak ucho było wyjątkowo dokuczliwe. Najgorszym momentem było jak zapalenia ucha wystąpiło u mnie sześć razy w ciągu czterech miesięcy. To był istny dramat. Ból – nie do wytrzymania, kto miał, ten wie. I choć żaden ból nie jest przyjemny, to ból ucha jest wyjątkowo nieznośny i uprzykrzający życie. Wybrałam się do lekarza. Krótka piłka – boli ucho, nie umiem otwierać buzi, przez co ciężko mi się je, nie mogę się położyć na boku. No to antybiotyk. Antybiotyk dobry na wszystko. Brać przez trzy dni – ok. Pobiegłam do apteki. Pomyślałam – kiedyś z zapaleniem ucha leżałam trzy tygodnie, a teraz trzy dni! Cieszyłam się niezmiernie bo antybiotyk miał pomóc już po kilku godzinach. No i zadziałał…na tydzień. Wróciłam do lekarza, tym razem z zapaleniem ucha po drugiej stronie. Nie był ani zdziwiony, ani nie wysilił się na jakiś komentarz. Ta sama sytuacja, ale tym razem krople z antybiotykiem i sterydem. Mimo, że to drugie zapalenie w ciągu tygodnia, nie dostałam skierowania do laryngologa, a uszy przez zwykłego, lekarza rodzinnego nie zostały nawet zbadane. Fajne leczenie. Krople pomagały wolniej, były uciążliwe w stosowaniu bo zawsze trzeba leżeć na boku i odczekać swoje, aż krople wsiąkną, zadziałają – cokolwiek. Miałam wakacje, więc był czas na chorowanie – choć trochę szkoda wakacyjnych, ciepłych dni. Wyzdrowiałam, jednak nie minęły trzy tygodnie, powtórka z rozrywki, najpierw zaczęło boleć jedno ucho, za kilka dni drugie. Wściekłam się. Traciłam czas, pieniądze i denerwował mnie ból. Poszłam kolejny raz do lekarza i tym razem miałam gdzieś jego leki, poprosiłam o skierowanie do laryngologa. Umówiłam się…właściwie chciałam się umówić na wizytę. Termin na za miesiąc. Kpina. Poszłam prywatnie. Kolejne pieniądze i na wizytę i na antybiotyki. Ale przynajmniej lekarz sprawdził, co w uszach piszczy. Ciekawie nie było, ale to tylko zapalenie ucha zewnętrznego więc nic groźnego. Odchorowałam swoje. I znów. Tym razem tylko prawe. Nosz…kolejny raz do laryngologa, na całe szczęście obyło się jakimś cudem bez skierowania. Lekarz stwierdził krótko – za dużo różnych leków na raz, organizm wariuje. Zamiast się uodparniać, zabija się część bakterii, a mała ilość zostaje – po odstawieniu leków rośnie w siłę i później nie reaguje na leczenie. Mówię wam, koszmar. Zapisał mi krople, stosowałam dłużej niż standardowo powinno się je przyjmować, aby dla pewności zniszczyć zło. No i po wyleczeniu to samo stało się z drugim uchem. Znowu wizyta i ta sama recepta. To okropne, jak lekarze sami nam szkodzą. Nie wiem czy idą na łatwiznę czy zwyczajnie jest im tak lepiej bo mają podpisane kontrakty z firmami. Nie lubię tego.